Pfff dagboek,
ben een prive oorlog aan het uitvechten sedert een krappe week...
waar alles tot dinsdag een geplaveide weg naar schone longen en bevrijde rokersgeest leek te leiden, was daar de onverwachte nabije capitulatie. Heb met hangen en wurgen (soms regelrechte overgave) weerstand kunnen bieden aan het krachtige rookbeest in mij. Niets om trots op te zijn hoor, bij vlagen was ik een meelijwekkend niemandsdalletje. Dat zijn ook die momenten dat je denkt; "als het zo moet,dan kan ik beter mijn rookcompagnon weer in de armen nemen"... Het lijkt op die momenten wel of alles eeuwig duurt en de hele wereldbevolking is toegetreden tot het rokersgilde, un'fucking'believable!
Inmiddels redelijk aan dat ellendige gevoel weten te ontsnappen en weiger mijn poging ook daadwerkelijk te capituleren, maar wil hier een groot begrip uitdragen voor diegenen die hier niet langer weerstand aan kunnen bieden.... Het is het onverwachte grote gevoel van verlangen wat je bekruipt en daaraan geen gehoor geven is soms een opgave, die het beklimmen van de mount everest als een walk in the backyard doet degraderen.
Ik heb hier regelmatig gelezen en het doet me deugd, dat het gros van de peoples waar ik ongeveer gelijk mee opga still smokefree is! Jullie zijn toppers en geef niet op, ook al is het soms een stukje hel op aarde... het zal toch beter worden.... toch??
Welaan dagboek, tot in betere tijden... en hierbij (lieve zus): I shall never surrender!!!












